Historia Linii Dzogczenów Ponlopów
Wcześniejsze emanacje
Siedem Inkarnacji w linii Dzogczena Ponlopa
- Namkha Osel (? – 1726)
- Pema Sangngak Tenzin (1731 -1805)
- Namkha Czoki Gjaco (1806 – 1821)
- Dzigme Czying Osel (?)
- Kunczok Tenpa Nima (?)
- Dzigtral Cełang Dordże (1925 -62)
- Karma Sungdrup Ngedon Tenpa Gjalcen (1965 – obecnie)
Inkarnowani Mistrzowie (tulku) w buddyzmie tybetańskim
Po tybetańsku słowo „tulku” lub „emanacja ciała” ogólnie odpowiada:
- Nirmanakai „najwyższej emanacji ciała” objawionej przez Buddę, lub
- Inkarnacji mistrzów, Bodhisatwów, którzy celowo inkarnują się i kontynuują linie dziedzictwa mądrości i współczucia dla dobra czujących istot.
Tradycja rozpoznawania inkarnacji mistrzów rozpoczęła się w Tybecie w początkach XII wieku w linii Karmapów, rozpoznawanych wyłącznie na podstawie „ostatniego testamentu” poprzedniego Karmapy, opisującego szczegóły następnych narodzin. W ślad za ustanowieniem linii Karmapów, rozpoczęło się identyfikowanie różnymi sposobami inkarnacji innych wielkich mistrzów. Pośród nich były wizje i sny innych współczesnych, urzeczywistnionych i wszechwiedzących mistrzów a także testy młodych kandydatów, poddawanych procesom potwierdzania i rozpoznawania.
Od połowy XVII wieku, aktywności linii inkarnacji Dzogczenów Polopów, to także prowadzenie klasztoru Dzogczen, jako jeden z trzech głównych opatów i intensywna praktyka medytacji na odosobnieniach.
→ Repa Sziła Y (XII wiek)
← Poprzednia Strona ↑ Powrót do Góry
